Assalamualaikum...
Jangan tanya kenapa aku begini.
Aku sendiri tak punya jawapan.
Entah lebih keseratus kali mungkin,
Bercakap macam tak pernah kecewa,
Alih alih aku yg sedih bagai kucing mati anak.
Bukan aku taktahu dan bukan aku taknampak.
Buta mungkin hati ni.
Tak faham faham apa itu sakit hati.
Kejap baik kejap gaduh.
Aku pun tak pasti apa hati aku rasa.
Main main macam tak faham bahasa.
Lepas tu barulah rasa nak putus asa.
Aku perlukan dia atau aku cuma kesunyian.
Gelojoh sangatkah aku perlukan teman lelaki ?
Atau tak sabar nak tunjuk bukti ?
Aku boleh hidup tanpa dia disisi ?
Perasaan ni masih berbasi.
Tapi dia faham setiap situasi.
Tak jarang munculkan diri.
Kecuali bila dicari.
Ahh adakah aku lupa apa yg pernah terjadi ?
Dia buang aku macam barbie.
Sungguh benci diri sendiri.
Jika aku diberi pilihan.
Mahu saja aku pilih yg tampan.
Tapi sayang dunia ni bukan aku yg punya.
Suka hati nak berfoya foya.
ALLAH kadang aku lupa siapa tuhanku.
Mungkin hati ni makin beku.
Asyik pikir benda tak tentu.
Terlupa Allah yg satu.

